Nederland

Het is zaterdagochtend. De zon laat zo nu en dan haar stralen zien. Temperatuur ligt rond de 16 graden. De bomen worden met de dag groener en de vogels laten zich steeds vaker horen!
Slapen doen we weer onder één, meestal, twee dekbedden. De winterjas is weer aan. Ik heb weer elke dag schoenen en sokken aan. Ik zit weer op de fiets (zadelpijn). De wekker wordt niet gezet.
Ja, ik ben weer in Nederland en heb vakantie.

Ik wist niet dat ik zoveel kon slapen. De eerste 3 nachten heb ik toch zo'n 36 uur geslapen en 10 uur slaap is nu meer regel dan uitzondering. Is het de vermoeidheid die er na ruim 7 maanden tropisch leven uitkomt? Is het een jetleg? Wie zal het zeggen!?

Ik keek er erg naar uit om even van de eilanden af te kunnen en weer voet op hollandse bodem te mogen en kunnen zetten. Maar elke keer als ik weer terug ben in Nederland, is het alsof ik nooit ben weg geweest. Natuurlijk is het emotioneel dat je je familie en goede vrienden weer ziet, maar het is ook zo gewoon geworden. En eigenlijk is dat wel erg goed en fijn om te zien.

Het eerste weekend was meteen raak met het Reisbegeleiders weekend van Sawadee Reizen. Fantastisch om al die oud collega's weer te zien. Ontzettend veel lol beleefd en dat allemaal in de omgeving van Etten-Leur.


De rest van de dagen heb ik lekker rustig in Den Bosch en omgeving door gebracht. Genietn van wat er hier allemaal is en niet is. En in mijn armen knijpen van wat ik daar (Lees: Curacao) heb. Die slippers mis ik echt, vooral als buiten de zon schijnt, je buiten wilt lezen en dan nog je jas moet aantrekken...haha!
De komende week ga ik weer aan de slag bij DiveVersity op de Kempervennen. Ik kijk er weer erg naar uit om in het subtropisch zwembad te liggen en te mogen duiken in 12 graden water. Hoe dat allemaal gaat verlopen, lezen jullie nog voordat ik het vliegtuig in stap terug naar huis...

Freezing

Daar zit ik dan met mijn trui aan op Hato Airport...mijn voeten vriezen er al af...aja kan ik alvast wennen...haha!
Voor degene die mijn blog bijhouden in Nederland tot snel en mijn buddies op Curacao tot over 3 weken, want die ochtend plons in mijn zwembad ga ik echt wel missen.

Oost West Thuis Best...

Nog drie weken en ik zit alweer 6 maanden op Curacao.

Vorig jaar rond deze tijd had ik voor het eerst zicht op een baan als duikinstructeur in de tropische wereld, maar voordat je het weet, zit je al acht maanden op hagelwitte stranden en lig je in azuur blauwe zeeën. Time flies!

Inmiddels verblijf ik ook al weer één maand in mijn eigen Melroce Place (zoals mijn zus het noemt). Het bevalt prima. Het ligt centraal, maar is toch rustig. Je bent zo bij alle winkels, restaurants, cinema en busstation. Zelfs de cruiseschepen zie je liggen. Al met al een heerlijke plek.

Na een dag werken is het goed thuiskomen met een biertje in de hand en de voetjes in het zwembad, vervolgens een potje eten klaarmaken, wat sporten of filmpje kijken, en/of douchen en daarna met een stel vrienden ergens hap en drankje doen. En dat allemaal op je slippers en zonder trui of jas.

Ja, wat betreft voel ik me steeds meer thuis. Hoewel het woord thuis nog steeds geassocieerd wordt met ’s-Hertogenbosch. Ooit een Bosschenaar altijd een Bosschenaar…haha!!

Vandaag (lees 1 april) heb ik mijn Verklaring van Rechtswege bij de Antilliaanse overheid ingediend. Dat houdt in dat ik meer rechten krijg in de Antillen en onder andere zonder problemen het land in en uit kan komen. Een fijn gevoel, wanneer je weet dat je het jaar 2008 voor een groot gedeelte op Curacao zal doorbrengen.

Het is voor mij dan ook moeilijk voor te stellen dat het weer in Nederland al weken (maanden) zo bagger is.

Over 2 weken heb ik mijn 10 uur durende vlucht alweer opzitten en zal de “Bossche Bol” verteerd zijn. Drie weken Nederland als vakantie. Menig zal je voor gek verklaren om naar Nederland op vakantie te gaan. Maar om eerlijk te zijn, kijk ik er erg naar uit. Er is veel te doen en mensen te spreken. Ben benieuwd of ik mijn veters nog kan strikken.

Afgelopen zondag was er een gratis live optreden bij “Wet ’n Wild” (bar op het strand) van Barry Hay en The Clarks. Het zou om 21 uur beginnen. Uiteindelijk kwam de oude rocker om 23.30 het podium op en heeft die vijf kwartier onafgebroken zijn songs gezongen. Good old times!!

Dit soort optredens gebeuren regelmatig en zijn dan ook altijd druk bezocht.

Anyway, het is vandaag dinsdag (voor mij zondag) en het zwembad roept. Tijd om deze tekst op het Net te plaatsen. Verder ga ik vanavond nog kick boxen en zal er op een groot scherm een film gedraaid worden op Mambo Beach. Tijd dus om te stoppen en tot snel te zeggen.

Chao amigos

Free Wally