Smaken verschillen

En hoe bevalt het weer in Nederland? Nog niet uitgekeken? Je had toch veel beter op die witte zandstranden kunnen blijven?

Weer zijn er meer landgenoten naar de migratiebeurs gekomen om rond te neuzen, die laatste stap te nemen of wat dan ook. Het lijkt bovenal een uiting van onvrede over hun eigen leven hier in Nederland. Niet zo zeer over het land zelf.
Wie is er schuldig aan. Of kun je wel een schuldige aanwijzen: jezelf, de overheid, het weer, alle regels of is het echt gewoon de manier van ons, jou leven. Overspoelt worden met al die keuzes. Lange werkdagen maken zonder een glimlach en noem maar op.
TE VEEL, TE VAAK, TE SNEL.


Ik heb de vrijheid en de luxe gehad (en nog steeds) om van het leven buiten Nederland te proeven in al zijn verschillende smaken. En wat voor smaken. Te veel om op te noemen. Maar elke smaak had en heeft iets bijzonders. De ene was zoet, de ander weer pittig. De ene smaak wil je eigenlijk elke dag wel en de andere heel kort. Ook Nederland heeft voor mij zo'n smaak.
Natuurlijk mis ik die zoete smaak waar ik elke dag in mijn slippers mag rondlopen en elke avond met vrienden de hort op ga of die pittige smaak waarin je opstaat en na het ontbijt pas weet wat je gaat doen.
De Nederlandse smaak is er een van vooral gebruik maken van de mogelijkheden die deze smaak je biedt. Een smaak die je niet helemaal kunt plaatsen. You love it or you hate it. Een smaak waar jezelf iets van moet maken. Aan ons zelf de keus en vrijheid (een grote luxe en groots geschenk) en dat is niet altijd even makkelijk. Daar kan ik persoonlijk over mee praten.

Proef ze, maar bovenal GENIET er van!

Home Sweet Home

De laatste slippers weg gegooid, tassen gepakt, race fiets in de fietsdoos, auto verkocht, laatste zand tussen de tenen verwijdert, nog een plons in het zwembad, afscheid nemen van collega's, afscheid nemen van vrienden, sleutels ingeleverd, tijd om in het vliegtuig te stappen op weg naar thuis.

Waar is thuis ook al weer. De afgelopen 14 maanden was dat Curacao, daarvoor 2 maanden Utila, daarvoor....... Home is where my scuba gear is, zei een oud collega uit Honduras eens tegen mij. Voor mij is thuis waar ik me prettig voel, waar ik voel dat ik leef, waar ik elke dag weer een nieuw avontuur heb, maar thuis blijft toch ook altijd Nederland.
ik ben vaak uit Nederland vertrokken, maar bij landing op Schiphol kwam dat gevoel weer van....ja ik ben weer thuis. Thuis, de plek waar je bent opgegroeid, waar je familie hebt zitten, waar je oude vrienden wonen, waar alles oud en vertouwt is en waar je de weg met gesloten ogen kunt vinden.

De eerste reactie van de meeste die ik na ruim een jaar weer tegen kwam, was, "hoe lang blijf je nu?". Mijn antwoord, "voorlopig voor een tijdje".
Ik ga weer een nieuw avontuur aan en dan wel in eigen land. Een eigen huis met alle bijkomende regels, een eigen auto met alle bijkomende papierwerk, een nieuwe woonplaats en alles wat daarbij komt kijken.
Zaken waar ik in het buiteland niet bij stil hoefde te staan of anders geregeld zijn. Hoe werkt Nederland eigenlijk nu? Wetgeving, regels, de do's en don'ts zijn voor mij een nieuw avontuur. Een avontuur waar ik erg naar uitkijk.


En je kunt niet beter terugkomen dan met een echte winter. Een winter waar het bij sneeuwt, vriest als het kraakt, de elfstedenkriebels weer komen en wie weet ook bevredigd worden, na de eerst esneeuwvlok het verkeer ontregeld is...heerlijk!

(zie het verschil in temperatuur tussen huidige en vorige werkplek)

Ik heb er veel zin in en ga dan weer met volle energie aan de slag bij DiveVersity op de Kempervennen. Mijn droom verder verwezenlijken en daarna opzoek naar een volgende droom.

Want zeg nu zelf, niets is mooier dan "LIVE YOUR DREAM!"

451 dagen in de Tropen

Binnenkort ga ik mijn slippers voorlopig weer inruilen voor schoenen met veters. 451 dagen lang heb ik elke dag mijn boardshorts en slippers aan kunnen trekken, kunnen zwemmen in blauwe zeeën, wandelen over witte stranden en duiklessen gegeven in warm water.
De dagen in de tropen waren mooi. Veel buiten, geen TV, geen kranten, alleen het dagelijkse leven waar je me te maken hebt. Je hoeft je niet druk te maken om de zoveelste zonvloed, aanslag, file en noem het maar op.
Ook in de tropen is het leven niet elke dag feest en zijn er ook moeilijke tijden geweest en tranen gevloeid. Maar overall kijk ik met veel plezier terug op deze 451 dagen.

Vanaf medio december ga ik weer aan de slag in Nederland. Mijn toekomst verder opbouwen met het werk waar ik me erg in thuis voel.

Inmiddels is de meeste schade van de tropische storm Omar in Curacao weer hersteld. Kunnen we weer op de stranden liggen en hebben de pieren weer een board walk.
Het seizoen begint weer langzaam op gang te komen. Het is nu een erg rustige tijd. Stranden zijn leeg en de regen valt met regelmaat, maar Kerst staat voor de deur! Druk zal het weer worden.
Ook mijn ouders zijn voor de tweede keer naar Curacao gekomen. Dit keer met wat meer tijd. Ik heb ze aardig wat van het eiland kunnen laten zien en heb met pa het hoogste punt van Curacao beklommen.

Anyway, time to go!

Wie dit al wonend op Curacao leest, bedankt voor een grandioze tijd en succes met alles hier. En Bon Pasku.
Wie dit al wonend in Nederland leest, tot snel, ik kom er aan.